Έλα… πάμε τουγκέδερ, ο οίκος μας καίγεται άλλα εμείς …άδομεν (εδώ που τα λέμε δε μάς έμεινε και …τι άλλο να πράξομεν…)
Πέραν πάσης πλακός αναγκάζομαι να αναρτήσω το άσμα θεωρώντας το ότι πιό αντιπροσωπευτικό και προσωπικά αυτοβιογραφικό άκουσα τη φετεινή χρονιά. Να ευχηθώ καλά μυαλά, χρόνια τρελλά και χιόνια πολλά…και λίγο περισσότερη φαντασία, όλο τα ίδια και τα ίδια…μπαφιάσαμε πιά. Στο σεχ φυσικά… πού αλλού…?
Καλή χρονιά στα μούτρα!
Το ξέρω , είμαι απαίσιος αλλά τα Χριστούγεννα γίνομαι ακόμη χειρότερος.
Μια μεγάλη αγκαλιά για όλους σας…
Είχαμε χθές στο Μαρούσι έναν αγώνα για το Πρωτάθλημα της F1 (Φόρμουλα 1). Αντίπαλοι ήταν ένα μονοθέσιο 1000 κυβικών απο τη Θεσσαλονίκη με ένα αντίστοιχο 5000 κ.ε. απο μία πολυεθνική πολυμετοχική με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. (Αν κάνω λάθος στον κυβισμό διορθώστε με, απλά με μία πρόχειρη αποτίμηση εάν κοστολογούσα τη μία ομάδα στα 10 εκατομμύρια η άλλη θα πρέπει να βρίσκεται κάπου στα 50 ή περισσότερα).Για κάποιον που ασχολείται με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό θα έπρεπε να συνυπολογιστούν και κάποιοι ακόμη παράγοντες που θα μπορούσαν να κρίνουν την έκβαση ενός τόσο αβέβαιου αγώνα όπως το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της μιάς ομάδας την κοπάνησε την προηγούμενη βδομάδα απορώντας και ο ίδιος με τον εαυτό του για την αφέλεια του να αναλάβει τη συγκεκριμένη θέση ενώ στην άλλη περίπτωση καμμιά δεκαριά μεγαλοεπενδυτές σφάζονται εδώ και χρόνια για το ποιός θα καταφέρει τελικά να την αποκτήσει. Η πρώτη ομάδα επίσης κατεβαίνει στους αγώνες με ότι φθηνότερο κυκλοφορεί απο ανταλλακτικά με αποτέλεσμα κάθε εβδομάδα να παρουσιάζει αβαρείες και σκαρφιζόμενη ότι χωράει ο νούς του ανθρώπου προκειμένου το μονοθέσιο να κινείται και να τερματίζει ενώ στη δεύτερη -άς την αποκαλούμε γκρήντημ- υπάρχει πάντα το πρόβλημα της υπερεπάρκειας λύσεων σε κάθε σημείο του οχήματος. Το ότι οι μεν κάνουνε δοκιμές σε ενοικιαζόμενους χωματόδρομους ενώ οι δε διατηρούν ιδιόκτητη κλειστή πίστα είναι ένα άλλο στοιχείο που δε θα μπορούσε απο μόνο του να κρίνει ένα αγώνα. Και δε θα μπορούσε για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός ο αγώνας είναι αυτό που αποκαλούν οι φίλαθλοι …ντέρμπυ. Και το αποκαλούν έτσι επειδή τους έχουν πείσει οι σοβαροί αθλητικογράφοι, δημοσιογράφοι,κοσμικογράφοι, καφροκάφροι αφού έτσι τους εξυπηρετεί. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχουν ντέρμπυ. Για να έρθουν οι αγαθοφίλαθλοι στο γήπεδο,για να γράφουν τηλεθεάσεις τα βουρκοκάναλα τους, για να πουλήσουν οι φαυλοφυλλάδες τους την επομένη…
Το πιό χαριτωμένο είναι οι φίλοι της ομάδας των χιλίων κυβικών. Που στήνονται να παρακολουθήσουν το …ντέρμπυ.Επειδή δεν τους επιτρέπεται -ειδικά αυτούς-να ακολουθούν γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι βλέπετε οι μόνοι πού έχουν αυτό το βίτσιο πανελλαδικώς. Και όταν το χιλιαράκι χάσει απο το πενταχίλιαρο, πάντα δηλαδή, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα, ότι ο οδηγός είναι άχρηστος και πρέπει να αλλαχτεί…χθές. Γιατί δεν είναι δυνατόν εμείς να λατρεύουμε το μονοθέσιο μας, να το πλένουμε, να μπαλώνουμε τα λάστιχα του, να το ξεματιάζουμε με χίλιες ευχές και ο άσχετος ηττοπαθής πιλότος να μένει σε αυτη την ασήμαντη λεπτομέρεια της πενταπλάσιας ιπποδύναμης των αντιπάλων…Βέβαια στον αθλητισμό όλα θα μπορούσαν να συμβούν, να σταματήσει ας πούμε για κοκτέηλ ο πιλότος της γκρηντήμ κατα τη διάρκεια του αγώνα, όμως γι’ αυτό τον λόγο υπάρχουν και οι κριτές, ώστε να επεμβαίνουν όταν ο αγώνας πάει καμμιά φορά να στραβώσει…
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε λοιπόν για ομαδική οπαδική παράκρουση, δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Το φαινόμενο έχει σαφώς γεωγραφικό χαρακτήρα και αποτελεί γνώρισμα των γηγενών εορταζόντων συμπρωτευουσιάνων. Γιατί υπάρχουν και άλλες φυλές πχ η πρώτη αρχαική των γαλαζίων πού κάθε χρόνο ονειρεύονται τον Χατζηκαβαλάρη απο την Τασκένδη να φέρνει τίτλους και όταν ξυπνούν γύρω στο Μάιο είναι ικανοί να μαζέψουν δεκαέξη βαθμούς στους τρείς τελευταίους αγώνες για να μη δούν τα ραδίκια ανάποδα. Ή την άλλη ευγενή φυλή, των Καμπεών (απο την κάμπια, ομοταξία του γεωσκώληκα) που γκρεμίζουν το έρμο Μακεδονία κάθε φορά που ένας λατίνος αποφασίζει να έρθει για διακοπές στη γενέτειρα του Φιλίππου του Α’. Όλα αυτά μέχρι να αρχίσει το πρωτάθλημα το οποίο όμως το σνομπάρουν αφού δεν είναι του επιπέδου τους. Υπήρξε δε κάποτε και η περήφανη των Ποντίων υπερδύναμη της Καλαμαρίας η οποία διέθετε δηλητήριον τρομερόν όπως θα ενθυμούνται οι παλαιότεροι, το οποίο όμως κατα λάθος ήπιε και έκτοτε αγνοείται η τύχη της…
Κατά τα άλλα Χρόνια σας Πολλά, και σε σένα ποδοσφαιρομάνα …σαλονικούλα μου
(να ζήσουμε να σε θυμόμαστε)
Το να είσαι φτωχός δεν είναι ντροπή (τουλάχιστον στη δική μου κλίμακα αξιολόγησης, γιατί για άλλους μπορεί να είναι και μάλιστα ντροπή μεγάλη), το να είσαι όμως αφερέγγυος, ασόβαρος και κατα το κοινώς λεγόμενο καραγκιόζης είναι… πόσω μάλλον όταν μιλάμε για μία ολόκληρη χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα, θεσμοθετημένα όργανα και αξίες…λέμε τώρα
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_20/10/2009_303200
Σάς μεταφέρω αυτούσιο των πρώτο διάλογο της ημέρας, πρωί στο περίπτερο πού αλλού…στην αγουροξυπνημένη μαχμουρλού Σαλονίκη:
Πελάτης: Παρακαλώ μήπως έχετε κάποια εφημερίδα με τυρί?
Περιπτεράς (που δεν φαίνεται να παραξενεύεται): Τι ακριβώς θέλετε?
Πελάτης: Ερωτώ εάν κάποια απο τις εφημερίδες προσφέρει σήμερα τυρί…
Περιπτεράς: Nαι βέβαια, μια στιγμή… λυπάμαι αλλά μού τελείωσε, είχα καταπληκτικό κεφαλοτύρι Ρούμελης αλλά έγινε ανάρπαστο απο το πρωί !
Πελάτης (απογοητευμένος μονολογεί): Φτού σου… πάλι αργά κατέβηκα για εφημερίδα.
Περιττόν να σάς πώ ότι κρέμασα σαγόνι μέχρι τα γόνατα…αγουροξυπνημένος κι εγώ, μέχρι να καταλάβω τι έργο παίζει και αφού τσιμπήθηκα δις μέχρι να διαπιστώσω ότι όντως βρισκόμουν στο περίπτερο και ότι δεν έχω χάσει επεισόδια…
Πάντως μού έφτιαξαν τη μέρα οι τύποι.Και ίσως τελικά το μόνο που μπορεί να μάς κρατήσει σε τέτοιους δύσκολους καιρούς είναι το χιούμορ και η καλή μας διάθεση…
Καλημέρααααα… 
Mού αρέσει ο Γιωργάκης, μού αρέσει…
και σάς το λέει κάποιος που και μόνο πού βλέπει ΠΑΣΟΚ βγάζει σπυριά (εκτός κι αν παραλείψετε το σου). Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δε βλέπω ΠΑΣΟΚ και μακάρι να μη το ξαναδώ. Βλέπω μία κοσμιότητα, μία σοβαρότητα, ένα ευρωπαικό στύλ διακυβέρνησης πρωτόγνωρο για τους γκρήκς. Βιάζεσαι θα μού πείς και ναι όντως έτσι είναι, απο την άλλη όμως δεν έχω χρόνο, με προσπέρασε και ο τελευταίος, κάτι πρέπει να γίνει και άργησε κιόλας.
Βέβαια μού τα χαλάει η Λούκα. Άν όντως κάτι μπορούσε να αλλάξει στη ρημαδοχώρα ΕΔΩ θα φαινόταν. Άν εφαρμόζονταν οι νόμοι άς πούμε ή αν τηρούσαμε τις υπογεγραμμένες με το εθνόσημο συμβάσεις μας. Σε τέτοιο βαθμό όμως αυταπάτες ουκ έχω. Έτσι όμως και κατέβαζε τα ΜΑΤ αύριο ο Γιωργάκης στο λιμάνι και πετούσε στη θάλασσα τους “λιμενεργάτες των εκατό χιλιάδων ευρώ” εγώ θα άφηνα τη δουλειά μου και θα γινόμουν εθελοντής στην Μεγάλη Ιδέα του Νέου ΠΑΣΟΚ. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν πρόκειται να συμβεί επειδή ο ΓΑΠ και το κόμμα του είναι δημοκρατικό, ενώ εγώ και οι όμοιοι μου που ζητούμε το αυτονόητο είμαστε χουντικοί για τους γκρήκς και λογικοί άνθρωποι για όλο τον υπόλοιπο πλανήτη.
Κανένας πολιτικός δε μάς φταίει, είμαστε μία άρρωστη κοινωνία που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, κοινώς…κώμα
Εις υγείαν…
Ξέρω, ξέρω…
Δέχεστε απανωτά ανελέητα χτυπήματα…
Πρώτα ο υποφαινόμενος (βεβαίως, βεβαίως)
Μετά ο άλλος που δε λέει να ξεκολλήσει εδώ και πέντε εικοσιτετράωρα απο το PlayStation…
Απο χθές και ο Ζαγόρ…
Μη μου στεναχωριέστε βρέ… θα γυρίσουμε. Και οι τρείς… Αυτό είναι που φοβάστε περισσότερο? Άν είναι έτσι τότε να σάς στείλουμε τον αντικαταστάτη μας… τον Ψωμιάδη, όχι ρε τον Παύλο, ούτε τον Μάκαρο, τον ουάν εντ όνλυ, τον Υπερπόντιακ…
Α πα πα, ούτε να παραιτηθεί κανείς δε μπορεί σε τούτη τη χώρα….
Ένας χαιρετισμός πού ελπίζω να μη μετατραπεί σε αποχαιρετισμό.
Η γενικότερη κατάσταση όπως εγώ τουλάχιστον τη δέχομαι και την αντιμετωπίζω…
Κάποιες αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις σε δύσκολη εποχή με αβέβαιες προοπτικές…
Η αναγκαστική απουσία απο την βάση μου…
Αυτά και κάποια άλλα, θα σάς απαλλάξουν, ελπίζω προσωρινά, απο τη παρουσία μου…
Να είστε καλά και να γερνάτε καλύτερα… τι σάς έμαθα τόσο καιρό…
Μπρε σείς… όλα τα ωραία τελευταίος θα τα ανακαλύπτω;;;
Αφού σάς το έχω ξεκαθαρίσει… όταν πρόκειται για τη Τέχνη, θέλω να με ενημερώνετε νομάττερ πόσο απασχολημένος είμαι τη δεδομένη στιγμή…
Για εντρυφήσετε παρακαλώ (όσοι τυχόν νυχτωμένοι λάικ μη), εδω μιλάμε για το πρώτο διαδικτυακό τσίριαλ εντοπίου παραγωγής: www.sexshoptv.gr
E ρε γλέντια λέμε….
Εδώ και καιρό κρεμιέται η γυναίκα μου στη τιβί -συνεπικουρούμενη απο τη θυγατέρα μου- παρακολουθώντας ανελλιπώς αυτη την εκπομπή με τους νέους ντιζάηνερς και τη Χάιντι Κλούμ. Εμένα πάλι αυτή η αρχέγονη γυναικεία ανάγκη του ντυσιματογδυσίματος μού προκαλεί μια ανάμιξη των στομαχικών υγρών, έρχεται όμως ή μορφή εκείνης της αγγελικής Χάιντι και ως δια μαγείας όλες μου οι διαταραχές καταπραύνονται, η μορφή μου γαληνεύει και με συλλαμβάνω να παρακολουθώ -αν είναι δυνατόν- εκπομπή με σχεδιαστικούς πειραματισμούς απο αδερφές σε γυναίκες και απο γυναίκες σε αδερφές με αποτέλεσμα το χαζοκούτι μου να έχει μεταμορφωθεί στο κλουβί με τις τρελλές…
Αυτά μέχρι προχθές, πού άνοιξαν -δόξα στο Μεγαλοδύναμο- τα σχολειά και άρχισαν τα ευρωματσάκια οπότε επήλθε η τάξις. Και έλαβον θέσιν. Που μάτς ήθελα να δώ και Γκρήκ Τράτζεντυ μού προέκυψε. Έπαιξαν οι τρείς καλύτερες ομάδες μας με τρείς μέτριες ευρωπαικές αντίστοιχες. Με τη διαφορά ότι οι ξένες ΗΤΑΝ ομάδες. Οι δικές μας μπορείς να τις αποκαλέσεις κλάμπς ή καλύτερα παρέες, κλίκες, κάτι στο χαλαρότερο ρε παιδί, πάντως ομάδες δε τις λες με τίποτε, να ξηγιόμαστε…
Αντίθετα απο ότι μάς επληροφόρησαν οι εξαίρετοι δημοσιογράφοι μας εγώ είχα την αίσθηση ότι ο καλός Θεός της ελληνικής μπαλίτσας ήταν εκεί. Και μάς έδωσε όλη την καλή τύχη που μπόρεσε προκειμένου να μη γελάσει απο τώρα η Ευρώπη με το χάλι μας. Σταθήκαμε πολύ- μα πολύ- τυχεροί και εξηγούμαι πάραυτα:
O Θρύλος δε στάθηκε τυχερός, ο Θρύλος κέρδισε το Ιταλικό Λόττο με τα εκατονσαρανταδύο τζακπότ αφού πάλευε για την ισοπαλία και έφυγε νικητής όταν οι Ολλανδοί κοιμήθηκαν μόλις κατάλαβαν τι μεγαθήρια είχαν απέναντι τους. Εκείνος που τρόμαξε περισσότερο ήταν ο διάσημος νέος κόουτς Ζίκο που ενώ πιέστηκε να αναλάβει αμέσως μετα τον θρίαμβο, προτίμησε να παραμείνει στη κερκίδα περιμένοντας το επόμενο παιχνίδι για να διαπιστώσει τα αποθέματα φαρδυκωλίας που μπορεί να υπάρχουν σε ένα σύλλογο. Του κάκου περιμένει; Mάλλον του Κάκου… θα δείξει
Δεν είχαν καταλαγιάσει λοιπόν τα επιφωνήματα θαυμασμού απο όλα τα γεωγραφικά πλάτη της Εσπερίας για τη μαγική εμφάνιση του Θρύλου, όταν μία άλλη ποδοσφαιρική σχολή άναβε τις μηχανές της για να ισοπεδώσει τα έντρομα παιδάκια της γέφυρας του Γαλατά. Χάρη θα τους έκανε βέβαια, γιατί αυτοί οι δύστυχοι το μόνο που έχουν πετύχει είναι ένα ευρωπαικό κυπελλάκι απο αυτά που η μεγάλη πράσινη αρμάδα απαξιεί να στήσει στη τροπαιοθήκη της αφού ως γνωστόν αυτή είναι ομαδα επιπέδου Τσάμπιονς Λήγκ και αδίκως λερώνει τον ιματισμό της σε παρόμοιες ποταπές διοργανώσεις. Θα σταθώ περισσότερο στον σχολιασμό αυτού του άνισου αγώνα όπου οι αντικειμενικοί σπορτκάστερς υπογράμισαν το προφανές ότι δηλαδή μετά τα τρία τυχερά τέρματα των φιλοξενουμένων, η υπερομάδα μας έδειξε μέσα στο τεραίν ποιός είναι το πραγματικό αφεντικό…
Εκεί που πίστευα λοιπόν ότι ήμουν θεατής στην νέα βερσιόν της σφαγής του Δράμαλη διαψεύστηκα για ακόμη μια φορά οικτρά. Το έργο αυτό ακολουθούσε με διαφορά μιάς ώρας στο πάρκο του Γκούντισον, προνόησαν βλέπετε οι τηλεοπτικοί παραγωγοί να το μεταφέρουν στην ζώνη των ενηλίκων, ως θέαμα ακατάλληλο για παιδιά. Στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο παρα μία ακόμη χημική αντίδρασις, με τέσσερα μόλις σταγονίδια (πάντοτε φειδωλοί οι Βρετανοί) μετέτρεψαν την Ένωση σε Διάλυση και εγώ έγειρα ανακουφισμένος στη πολυθρόνα μου… άς είναι καλά οι σερβιτόροι της Χερενφέην πού ευγενέστατα μού έδειξαν την έξοδο με δύο ισοπαλίες… βλέπετε μού αρέσουν κι εμένα τα μεταξωτά βρακιά μόνο που δε διαθέτω επιδέξιο τέτοιον.
Κατά τα άλλα άς κράξομε όλοι μαζί τον άχρηστο ομοσπονδιακό Όθωνα πού ενώ του προσφέρουμε την καλύτερη κοπριά, αδυνατεί να παρασκευάσει το προφυτερόλ που έφτιαξε το 2004. Ωιμέ….
|
