Aρκετά με τον ΠΑΟΚ…
Άλλωστε θα πρέπει να το συνηθίζουμε κι αυτό…αν απο δώ και πέρα πηγαίνουμε αεροπόρτο κάθε που κερδίζουμε τον θρύλο θα πρέπει να μετακομίσουμε απο τώρα στη Περαία να μη χάνουμε και χρόνο…
Τραγουδάκι φρεσκότατο (μόνο που δεν είχατε γεννηθεί οι περισσότεροι)
Νέα Υόρκη 1966, είναι οι…
Καλημέρες
Ώρες ώρες με πιάνει. Θέλω να ενημερωθώ. Να μάθω πού πάμε βρε παιδί μου…
Μπεεντ αηντία… τι τό θελα βραδιάτικα.Και πώς ενημερώνεσαι δηλαδής ? απλούστατα πατώντας το πρώτο κουμπί που βρίσκεται πλησιέστερα στο δείκτη σου… ενάδερ μπεεεεντ αηντία… μη το παιδεύω, έφαγα κατα μάπας το μεγκα δελτίο που Τρέμη-ς απο το φόβο σου για όλα τα μελούμενα, άπλωσα στιγμιαία και τις Αντένες μου μπας και δίπλα παίζει τίποτε προς το ελπιδοφόρο αλλά εις μάτην. Περίμενα μετά μήπως ακούσω κάτι χαμογελαστό απο τους ουρανούς του Σκάυ… αλίμονο… η HSBC με λυπόταν, η Deutsche Bank με έφτυνε, η Citi με χλεύαζε, η Wall Street Journal γελούσε αφού είμαι πια το αγαπημένο τους ανέκδοτο. Έκλεισα τον δέκτη ανακουφισμένος όταν άκουσα απο υπεύθυνα χείλη πολιτικών μας ότι δεν έχουμε πρόβλημα αφού μπορούμε να δανειζόμαστε και να ξάναδανειζόμαστε και να ξάναξαναδανειζόμαστε. Βέβαια όλο και ακριβότερα, αλλά αυτό είναι μία λεπτομέρεια που αφορά αυτούς που έχουν σκοπό να επιστρέψουν τα δανεικά και εμείς μάλλον δεν συγκαταλεγόμαστε σε αυτή την κατηγορία…
Άνοιξα μετα την εφημερίς. Έπεσε το βλέμμα μου σε άρθρο οικονομολόγου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που έλεγε ότι δύο δρόμοι υπάρχουν για την Ελλάδα, ο πρώτος να βγεί άμεσα απο τη ζώνη του Ευρώ που αποδείκνυε ότι θα ήταν καταστροφικός λόγω υπέρογκης αύξησης των επιτοκίων δανεισμού και ο δεύτερος να παραμείνει στη ζώνη του Ευρώ ο οποίος επίσης θα ήταν καταστροφικός μέσα απο μία διαδικασία που την ανέλυε με κάποια ακλόνητα επιχείρηματα. Κατέληγε δε ότι η κατάσταση μας σήμερα είναι σαφώς χειρότερη απο ότι της Ρωσίας και της Αργεντινής προ της πτώχευσης τους. Που πτώχευσαν. Επειδή προφανώς δεν είχαν τους κολοσσούς οικονομολόγους που διαθέτουμε εμείς. Ίσως πάλι και να μη έδειξαν την τόλμη που επιδεικνύουν οι δικοί μας καθώς δεν υπολογίζουν ούτε πολιτικό κόστος, ούτε μικροκομματικά συμφέροντα, ούτε τίποτε…
Μού ήρθε τότε μιά ζαλάδα να τη πώ…σκοτοδίνη να τη πώ… μία αποστασιοποίηση ένα πράγμα, σαν να μη είχα βάρος και να απομακρυνόμουν… κάποιοι με κοιτούσαν, κάτι κακό ήξεραν αλλά δεν ήθελαν να μού το πούν. Και τότε συνέβη. Άκουσα τον πιό ανατριχιαστικό ήχο που μπορεί να ακούσει άνθρωπος, κάτι πού μόνο μια φορά στη ζωή μου είχα ξανακούσει όταν νεαρός σκιέρ και με το θράσος της ηλικίας έφυγα μόνος σε μια απάτητη πλαγιά στο Πισοδέρι και όταν κάπου κόλλησα και το χιόνι άρχισε να υποχωρεί κάτω απο το βάρος μου πρόσεξα έντρομος ότι κάτω απο τα πόδια μου βρισκόταν το κενό. Έμεινα ακίνητος και μόνος, για πρώτη φορά αντιλήφθηκα την έννοια μόνος, για πρώτη φορά άκουσα την σιωπή, την απόλυτη σιωπή.Έτσι μόνος αισθάνθηκα πάλι. Μόνος, μετέωρος στο κενό και χαμένος στην σιωπή. Έκλεισα τα μάτια και ταξίδεψα πολλά πολλά χρόνια πίσω, θυμήθηκα πώς ξεκίνησαν όλα…ήταν τότε πού είμασταν αθάνατοι, αγνοί και δυνατοί, τότε πού τίποτε δε φαινόταν στον ορίζοντα ικανό να σβήσει τη λάμψη μας να σκεπάσει τα όνειρα μας, τότε που…
Προτιμώ τα βιντεάκια, τα τραγουδάκια… έτσι θα τη βγάλω φέτος… τις ειδήσεις άς τις ακούτε σείς, εγώ προτιμώ να μένω με την απληροφορησιά μου, μήπως τόσα χρόνια που ήμαν ενήμερος τι στο καλό είδα…ουκ οίδα. Και δε θέλω άλλη …καταπίεσις, ότι μού ‘ρθει, να ξηγιόμαστε…
Eπίσης λέω να το γυρίσω επι το αντρικότερον…έχω την αίσθηση ότι τα περιοδικά, ο τύπος, τα μήδια, τα πανταόλα γενικώς γυναικοκρατούνται απο κυρίες και κυρίους που άδικα χάρηκαν οι γονείς τους όταν είδαν το πουλάκι του κανακάρη τους…
Λοιπόν κυρίες μου αν γουστάρετε Τσάμπιονς Λήγκ, χοντροκομμένες συμπεριφορές και ολίγον ρέψιμο είστε στο σωστό μέρος…και επειδή λογικά δεν… πάτε λίγο παραπέρα γιατί το εγκαινιάζω απο σήμερα κιόλας με ανεκδοτάκι…Ευχαριστώ.
Φυλακές κάπου στον αμερικανικό νότο…μαυρίλα, βρώμα, μπίχλα…
Κελί σκοτεινό με δυό συγκρατούμενους, μαύρος δίμετρο νταγλάρι, λευκός κοκκαλιάρης σκέτη κακομοιριά…
-Δε μου λές, ποιόν θα κάνεις σήμερα, τον μπαμπάκα ή τη μαμάκα ? ρωτάει ο μαύρος…
Ησυχία στο κελί …”τον μπαμπάκα…αν δεν έχεις αντίρρηση” τολμά να ψελλίσει ο λευκός…
-Ωραία, τότε έλα να ρουφήξεις τον πούτσο τής μαμάκας !!!
Έλα… πάμε τουγκέδερ, ο οίκος μας καίγεται άλλα εμείς …άδομεν (εδώ που τα λέμε δε μάς έμεινε και …τι άλλο να πράξομεν…)
Πέραν πάσης πλακός αναγκάζομαι να αναρτήσω το άσμα θεωρώντας το ότι πιό αντιπροσωπευτικό και προσωπικά αυτοβιογραφικό άκουσα τη φετεινή χρονιά. Να ευχηθώ καλά μυαλά, χρόνια τρελλά και χιόνια πολλά…και λίγο περισσότερη φαντασία, όλο τα ίδια και τα ίδια…μπαφιάσαμε πιά. Στο σεχ φυσικά… πού αλλού…?
Καλή χρονιά στα μούτρα!
Το ξέρω , είμαι απαίσιος αλλά τα Χριστούγεννα γίνομαι ακόμη χειρότερος.
Μια μεγάλη αγκαλιά για όλους σας…
Είχαμε χθές στο Μαρούσι έναν αγώνα για το Πρωτάθλημα της F1 (Φόρμουλα 1). Αντίπαλοι ήταν ένα μονοθέσιο 1000 κυβικών απο τη Θεσσαλονίκη με ένα αντίστοιχο 5000 κ.ε. απο μία πολυεθνική πολυμετοχική με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. (Αν κάνω λάθος στον κυβισμό διορθώστε με, απλά με μία πρόχειρη αποτίμηση εάν κοστολογούσα τη μία ομάδα στα 10 εκατομμύρια η άλλη θα πρέπει να βρίσκεται κάπου στα 50 ή περισσότερα).Για κάποιον που ασχολείται με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό θα έπρεπε να συνυπολογιστούν και κάποιοι ακόμη παράγοντες που θα μπορούσαν να κρίνουν την έκβαση ενός τόσο αβέβαιου αγώνα όπως το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της μιάς ομάδας την κοπάνησε την προηγούμενη βδομάδα απορώντας και ο ίδιος με τον εαυτό του για την αφέλεια του να αναλάβει τη συγκεκριμένη θέση ενώ στην άλλη περίπτωση καμμιά δεκαριά μεγαλοεπενδυτές σφάζονται εδώ και χρόνια για το ποιός θα καταφέρει τελικά να την αποκτήσει. Η πρώτη ομάδα επίσης κατεβαίνει στους αγώνες με ότι φθηνότερο κυκλοφορεί απο ανταλλακτικά με αποτέλεσμα κάθε εβδομάδα να παρουσιάζει αβαρείες και σκαρφιζόμενη ότι χωράει ο νούς του ανθρώπου προκειμένου το μονοθέσιο να κινείται και να τερματίζει ενώ στη δεύτερη -άς την αποκαλούμε γκρήντημ- υπάρχει πάντα το πρόβλημα της υπερεπάρκειας λύσεων σε κάθε σημείο του οχήματος. Το ότι οι μεν κάνουνε δοκιμές σε ενοικιαζόμενους χωματόδρομους ενώ οι δε διατηρούν ιδιόκτητη κλειστή πίστα είναι ένα άλλο στοιχείο που δε θα μπορούσε απο μόνο του να κρίνει ένα αγώνα. Και δε θα μπορούσε για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός ο αγώνας είναι αυτό που αποκαλούν οι φίλαθλοι …ντέρμπυ. Και το αποκαλούν έτσι επειδή τους έχουν πείσει οι σοβαροί αθλητικογράφοι, δημοσιογράφοι,κοσμικογράφοι, καφροκάφροι αφού έτσι τους εξυπηρετεί. Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχουν ντέρμπυ. Για να έρθουν οι αγαθοφίλαθλοι στο γήπεδο,για να γράφουν τηλεθεάσεις τα βουρκοκάναλα τους, για να πουλήσουν οι φαυλοφυλλάδες τους την επομένη…
Το πιό χαριτωμένο είναι οι φίλοι της ομάδας των χιλίων κυβικών. Που στήνονται να παρακολουθήσουν το …ντέρμπυ.Επειδή δεν τους επιτρέπεται -ειδικά αυτούς-να ακολουθούν γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι βλέπετε οι μόνοι πού έχουν αυτό το βίτσιο πανελλαδικώς. Και όταν το χιλιαράκι χάσει απο το πενταχίλιαρο, πάντα δηλαδή, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα, ότι ο οδηγός είναι άχρηστος και πρέπει να αλλαχτεί…χθές. Γιατί δεν είναι δυνατόν εμείς να λατρεύουμε το μονοθέσιο μας, να το πλένουμε, να μπαλώνουμε τα λάστιχα του, να το ξεματιάζουμε με χίλιες ευχές και ο άσχετος ηττοπαθής πιλότος να μένει σε αυτη την ασήμαντη λεπτομέρεια της πενταπλάσιας ιπποδύναμης των αντιπάλων…Βέβαια στον αθλητισμό όλα θα μπορούσαν να συμβούν, να σταματήσει ας πούμε για κοκτέηλ ο πιλότος της γκρηντήμ κατα τη διάρκεια του αγώνα, όμως γι’ αυτό τον λόγο υπάρχουν και οι κριτές, ώστε να επεμβαίνουν όταν ο αγώνας πάει καμμιά φορά να στραβώσει…
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε λοιπόν για ομαδική οπαδική παράκρουση, δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Το φαινόμενο έχει σαφώς γεωγραφικό χαρακτήρα και αποτελεί γνώρισμα των γηγενών εορταζόντων συμπρωτευουσιάνων. Γιατί υπάρχουν και άλλες φυλές πχ η πρώτη αρχαική των γαλαζίων πού κάθε χρόνο ονειρεύονται τον Χατζηκαβαλάρη απο την Τασκένδη να φέρνει τίτλους και όταν ξυπνούν γύρω στο Μάιο είναι ικανοί να μαζέψουν δεκαέξη βαθμούς στους τρείς τελευταίους αγώνες για να μη δούν τα ραδίκια ανάποδα. Ή την άλλη ευγενή φυλή, των Καμπεών (απο την κάμπια, ομοταξία του γεωσκώληκα) που γκρεμίζουν το έρμο Μακεδονία κάθε φορά που ένας λατίνος αποφασίζει να έρθει για διακοπές στη γενέτειρα του Φιλίππου του Α’. Όλα αυτά μέχρι να αρχίσει το πρωτάθλημα το οποίο όμως το σνομπάρουν αφού δεν είναι του επιπέδου τους. Υπήρξε δε κάποτε και η περήφανη των Ποντίων υπερδύναμη της Καλαμαρίας η οποία διέθετε δηλητήριον τρομερόν όπως θα ενθυμούνται οι παλαιότεροι, το οποίο όμως κατα λάθος ήπιε και έκτοτε αγνοείται η τύχη της…
Κατά τα άλλα Χρόνια σας Πολλά, και σε σένα ποδοσφαιρομάνα …σαλονικούλα μου
(να ζήσουμε να σε θυμόμαστε)
Το να είσαι φτωχός δεν είναι ντροπή (τουλάχιστον στη δική μου κλίμακα αξιολόγησης, γιατί για άλλους μπορεί να είναι και μάλιστα ντροπή μεγάλη), το να είσαι όμως αφερέγγυος, ασόβαρος και κατα το κοινώς λεγόμενο καραγκιόζης είναι… πόσω μάλλον όταν μιλάμε για μία ολόκληρη χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα, θεσμοθετημένα όργανα και αξίες…λέμε τώρα
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_20/10/2009_303200
Σάς μεταφέρω αυτούσιο των πρώτο διάλογο της ημέρας, πρωί στο περίπτερο πού αλλού…στην αγουροξυπνημένη μαχμουρλού Σαλονίκη:
Πελάτης: Παρακαλώ μήπως έχετε κάποια εφημερίδα με τυρί?
Περιπτεράς (που δεν φαίνεται να παραξενεύεται): Τι ακριβώς θέλετε?
Πελάτης: Ερωτώ εάν κάποια απο τις εφημερίδες προσφέρει σήμερα τυρί…
Περιπτεράς: Nαι βέβαια, μια στιγμή… λυπάμαι αλλά μού τελείωσε, είχα καταπληκτικό κεφαλοτύρι Ρούμελης αλλά έγινε ανάρπαστο απο το πρωί !
Πελάτης (απογοητευμένος μονολογεί): Φτού σου… πάλι αργά κατέβηκα για εφημερίδα.
Περιττόν να σάς πώ ότι κρέμασα σαγόνι μέχρι τα γόνατα…αγουροξυπνημένος κι εγώ, μέχρι να καταλάβω τι έργο παίζει και αφού τσιμπήθηκα δις μέχρι να διαπιστώσω ότι όντως βρισκόμουν στο περίπτερο και ότι δεν έχω χάσει επεισόδια…
Πάντως μού έφτιαξαν τη μέρα οι τύποι.Και ίσως τελικά το μόνο που μπορεί να μάς κρατήσει σε τέτοιους δύσκολους καιρούς είναι το χιούμορ και η καλή μας διάθεση…
Καλημέρααααα… 
Mού αρέσει ο Γιωργάκης, μού αρέσει…
και σάς το λέει κάποιος που και μόνο πού βλέπει ΠΑΣΟΚ βγάζει σπυριά (εκτός κι αν παραλείψετε το σου). Η αλήθεια είναι ότι ακόμη δε βλέπω ΠΑΣΟΚ και μακάρι να μη το ξαναδώ. Βλέπω μία κοσμιότητα, μία σοβαρότητα, ένα ευρωπαικό στύλ διακυβέρνησης πρωτόγνωρο για τους γκρήκς. Βιάζεσαι θα μού πείς και ναι όντως έτσι είναι, απο την άλλη όμως δεν έχω χρόνο, με προσπέρασε και ο τελευταίος, κάτι πρέπει να γίνει και άργησε κιόλας.
Βέβαια μού τα χαλάει η Λούκα. Άν όντως κάτι μπορούσε να αλλάξει στη ρημαδοχώρα ΕΔΩ θα φαινόταν. Άν εφαρμόζονταν οι νόμοι άς πούμε ή αν τηρούσαμε τις υπογεγραμμένες με το εθνόσημο συμβάσεις μας. Σε τέτοιο βαθμό όμως αυταπάτες ουκ έχω. Έτσι όμως και κατέβαζε τα ΜΑΤ αύριο ο Γιωργάκης στο λιμάνι και πετούσε στη θάλασσα τους “λιμενεργάτες των εκατό χιλιάδων ευρώ” εγώ θα άφηνα τη δουλειά μου και θα γινόμουν εθελοντής στην Μεγάλη Ιδέα του Νέου ΠΑΣΟΚ. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν πρόκειται να συμβεί επειδή ο ΓΑΠ και το κόμμα του είναι δημοκρατικό, ενώ εγώ και οι όμοιοι μου που ζητούμε το αυτονόητο είμαστε χουντικοί για τους γκρήκς και λογικοί άνθρωποι για όλο τον υπόλοιπο πλανήτη.
Κανένας πολιτικός δε μάς φταίει, είμαστε μία άρρωστη κοινωνία που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, κοινώς…κώμα
Εις υγείαν…
Ξέρω, ξέρω…
Δέχεστε απανωτά ανελέητα χτυπήματα…
Πρώτα ο υποφαινόμενος (βεβαίως, βεβαίως)
Μετά ο άλλος που δε λέει να ξεκολλήσει εδώ και πέντε εικοσιτετράωρα απο το PlayStation…
Απο χθές και ο Ζαγόρ…
Μη μου στεναχωριέστε βρέ… θα γυρίσουμε. Και οι τρείς… Αυτό είναι που φοβάστε περισσότερο? Άν είναι έτσι τότε να σάς στείλουμε τον αντικαταστάτη μας… τον Ψωμιάδη, όχι ρε τον Παύλο, ούτε τον Μάκαρο, τον ουάν εντ όνλυ, τον Υπερπόντιακ…
Α πα πα, ούτε να παραιτηθεί κανείς δε μπορεί σε τούτη τη χώρα….
|
